بسم ربّ الشهر رمضان

س 

ل

 ا

 م

 چه قدر دلم براتون تنگ  شده بود ....

 ماه رمضان رو به همه تبریک می گم هر چند ، با کمی تاخیر.

بالاخره تصمیم گرفتم به روز کنم.

دوباره با چندتا طرح در خدمتتون هستم:

 ۱)

قلمرو حکومتمان :

سلولی کوچک  که از آن متولد می شویم

                                        و درآن زندان ... !

۲)

همه سکه می زنند

               حتی قلّک ها

۳)

دستهایم را برایت قلاّب کردم

بالا بیا 

ماهی کوچولو!

    یه چیزی: دوستان گلم میتونن نظراتشون رو با  این شماره هم با من درمیون بگذارند: ۰۹۱۷۸۳۴۶۹۵۱

                                             شاد ودرپناه حق باشید!

سلام !!!

  ببخشید که دیر به دیر آپ می کنم اما حالا با چند تا طرح در خدمتم

1)       

دار  کوب !

            بکوب بر جمجه ام

                      لحظه های رقصیدن را

                                                  درباد....!

2)       

تمام خیابان ها را خط کشی کردم

از آن روز که پاهایم را 

                                قلم کردید!       

3)        

راستی

قضیه چشمانت

              از کجا آب می خورد؟

    فعلاً  یا حق!      

امشب دوباره می کشم ، آهی برای تو

بر صفحه چشم های سیاهی برای تو

امشب شبیه ِ توبه شکستم  که بشنوی:

امشب شکسته پشت ِ گناهی برای تو

هی می خورم زمین و زمین می خوردمرا

هر وقت می کشم رخ ِ ماهی برای تو

پیشانیم بلند... ولی حیف ! سا ل هاست –

دیوار چین شدست....! (پناهی برای تو)

جانم به لب رسید ، نه لب های گرم تو

آری ، دوباره می کشم آهی  ....

                                                                حسین اعتصا می فرد

                                یا حق !!

خود را به میان دلم انداخته بود

آن بت ، که دلم  دل به دلش باخته بود

هر چند که باورم نمی شد ،  اما

انگار خدا بت مرا ساخته بود

                               حسین اعتصامی فرد

بر روسری اش ، همیشه جا پای گل است 

آن روسری  ِ قشنگ ، صحرای گل است

هر چند که خانمي ،برآزندۀ  اوست

در بازی  ِ زندگییم ،آقای گل است

                                        حسین اعتصامی فرد

تاریخ:19/12/86                            

بی خیال

خانه ما(خانه ای که حال ندارد)

هیچ کسی غیر ضدّ حال ندارد

چهرۀ بازیگران  ِ هند گریم است

جزتو کسی،زلف وخطّ وخال ندارد 

با گل  ِ رویت، گلم زدی ونگفتی

این تن  ِ پیر،حال فوتبال ندارد؟

دوخته ام چشم را به چشم تو    با نخ

نخ که بجز دیدنت ، کمال  ندارد

کاش چو ماهی، میان تنگ ، بمیرم

تنگ ولی ،جای  ِ بچٌه وال، ندارد

کاش، که مخلوط با نگا ه تو... اما !

چشم تو مخلوط کن ؟ !  نه... بی خیال...

                                                  ندارد...

                                                                  حسین اعتصامی فرد  

با اشک حنائیت عجب  رقصیدی

رقصیدی واز درد به خود پیچیدی

خون ریخت  ز لبهای ظریفت ای زخم

وقتی که به ریش_ مرگ  می خندیدی

یک عمر فقط دورتو می گرد ید م

هر چند که مثل تو نمی تا بید م

سرگیجه  گرفته ام خدایا از بس

مانند زمین به دور چرخید م

یک چکمه که انگار ز پا افتا د ه

مثل دهنی  که از غذا افتاده ...

وقتی که رسید مرگ بندش وا شد

کفشی که به پای ریگ ها افتاده ...

                                     حسین اعتصامی فرد